ARCHIEF
REFLECTIONS
Ruimte: ZaalKUNSTENAARS
HUGO TIELEMAN
(Eindhoven, Nederland, 1982)
MARINKE VAN ZANDWIJK
(Tiel, Nederland, 1987)
Hugo Tieleman en Marinke van Zandwijk
REFLECTIONS
10-04-2011 t/m 15-05-2011 zaal
De expositie ‘Reflections’ combineerde de schilderijen van Hugo Tieleman met ruimtelijke werken van Marinke van Zandwijk.
De schilderijen van Hugo Tieleman (Eindhoven 1982) gaan over tijd.
Het heden en verleden, wellicht ook toekomst. Het zijn reflecties van onze hedendaagse verhouding tussen cultuur en natuur.
Hij zoekt daarin naar esthetiek in verval, vergankelijkheid en tragedie. Overmoed speelt hierbij een rol. Het menselijk ingrijpen in de natuur laat duidelijk zijn sporen achter.
Glas vormt de basis voor de werken van Marinke van Zandwijk (Tiel 1987). Unieke eigenschappen van glas zijn elasticiteit en vloeibaarheid, maar ook breekbaarheid en transparantie. Deze eigenschappen zijn bepalend voor de manier waarop haar werk tot stand komt. Vergankelijkheid en kwetsbaarheid, maar ook groei houden haar bezig. Het blazen van bellen staat vaak centraal in het werk. De glazen bel als metafoor… Het glas als reflectie van persoonlijke groei, vervorming door ontwikkeling.
Website: www.hugotieleman.com
Website: www.marinkevanzandwijk.nl
Statement Marinke van Zandwijk
Voor mijn werk gebruik ik vaak mijn mentale en fysieke ervaringen als beginpunt. Ik ben erg bezig met de manier waarop mensen zich tot elkaar en alles om hen heen verhouden. Ik probeer het te verklaren, te begrijpen en het om te zetten. Mijn werk gaat niet over macroproblematiek, maar blijft heel dichtbij. Het is persoonlijk en gaat over het innerlijke. Hoe sta ik in het leven en hoe werkt het leven. Hoe lang hebben we hier de tijd en hoe stevig staat dit vast. Ik heb het idee dat wij allen hierin gelijk zijn, en wachten totdat onze tijd verstreken is.
Ik hou van het fysieke aspect tijdens het werken. Het echte maken is voor mij een vrij natuurlijk proces. Ik begin, maar kan tijdens het werken alle kanten op, niets ligt vast. Ik zie hoe een materiaal werkt binnen mijn idee en probeer er op in te spelen. Ieder materiaal heeft zijn eigen eigenschappen, deze eigenschappen buit ik uit.
Mijn favoriete materiaal om mee te werken is glas. Ik vind dit een van de meest interessante materialen. Het heeft erg specifieke eigenschappen en dat maakt het fascinerend. Tijdens het verwerken is het glas heet en vloeibaar, heel eigenzinnig en eigenlijk nooit hetzelfde. Als het eenmaal afgekoeld is, is het hard en laat het zich niet meer veranderen. Dit is een gegeven waar ik mee om heb moeten leren gaan. Een dikke stroperige massa kan uitgroeien tot een grote fragiele bel.
Glas alleen mist voor mij iets. Door het in een context te plaatsen krijgt het een betekenis. Ik probeer het een inhoud en een eigen karakter mee te geven. Het glas moet doorgroeien tot een op zich zelf staand beeld. Het glas in z’n meest pure vorm, de bel, gecombineerd met grof gesmeed ijzerwerk of kilometers dunne draden. Het moet in een omgeving komen waar het glas op haar plaats is, waar het tot zijn recht komt, maar waar het niet alleen over het materiaal zelf gaat. Deze probeer ik te creëren, net als ik een omgeving voor mijn gedachten en ervaringen creëer.
Door de context kan ik mijn onderwerpen plaatsen, begrijp ik hoe deze zich tot elkaar verhouden.
In het werk “homo bulla est”, vertaal ik de uitspraak van Erasmus, “de mens is een luchtbel” in beeld. Grote glazen bellen hangen aan vleeshaken in de ruimte. Gevuld met zand lopen ze langzaam leeg. Zinloos stroomt het zand er uit. Het verglijden van de tijd, de ijdelheid, de vergankelijkheid is zichtbaar en zelfs hoorbaar. Gedenk de schoonheid en de vergankelijkheid van ons dagelijks bestaan. Wij allen zijn zandlopers, maar het is onduidelijk hoe gevuld ons glas nog is.
