ARCHIEF
SPLINTERED DIALECTS
Ruimte: ZaalKUNSTENAARS
THOMAS BOGAERT
HEDWIG BROUCKAERT
(La Union, Chili, 1973)
STéPHANIE LEBLON
(Ieper, België, 1970)
ANNICK NöLLE
(Oostende, België, 1968)
Annick Nölle, Hedwig Brouckaert, Stéphanie Leblon, Thomas Bogaert
‘Splintered Dialects’
Een tentoonstelling van vier kunstenaars uit België in DE nederlandsche CACAOFABRIEK.
Annick Nölle uit Brussel toont de videofilm ‘StereoScope’ in een speciaal daarvoor vervaardigde minicinema; ‘StereoScope’ is een videofilm die bijzonder knap is van opmaak en rustig en bijwijlen poëtisch van visie. Het is een werkstuk omtrent mensen en muziek, massa en ritmiek, begeestering en vormentaal. De muziek bij al haar films is van de groep NEVEN.
'"Miss Joy Ride" is the name under which I bring together all my videos. It´s a work in progress, bits and pieces, fragments all over the place. A sketchbook about people carrying pieces of common sense, the power of music as a form of resistance and liberation, and the desire to bring the world into harmony'. (Annick Nölle en Neven / http://nickynoise.multimania.com ).
"Oublies et Memoires", een installatie van sculpturen van keramiek op de grond, is de bijdrage van Hedwig Brouckaert uit Gent aan de tentoonstelling: 'Het bestaat uit drie delen; het eerste uit een 200-tal handgeboetseerde "lichaamsdelen" die eerder naïef en illustratief van stijl zijn. De grootte en de schaal is gevarieerd en is een belangrijk gegeven in de installatie. Een tweede deel van de installatie is abstracter maar nog herkenbaar "lichamelijk". Hier heb ik op ongeveer ware schaal van mijn lichaam gewerkt. De sculpturen zijn hol en open, als omtrekken van lichaamsdelen. Een groep "druppels" is een derde deel dat de twee andere delen symbolisch en sculpturaal verbindt. De druppel kan op een heel illustratieve en clichématige manier symbool zijn voor emotie. In dit geval heb ik de vorm uitvergroot en abstract gemaakt zodat de emotionele connotatie bijna volledig verdwijnt.'
Het werk van Stéphanie Leblon uit Mariakerke is merkwaardig en bijzonder intens. Het is een weerspiegeling van belevenissen, ideeën die de rand van het menselijke bestaan aftasten, meer zelfs het bestaan proberen te overstijgen. In haar werk is het lichamelijke, het vlezige, heel leesbaar en voelbaar aanwezig. Met het rauwe vlees duidt de kunstenaar symbolen aan. Het is een vertrekpunt voor subtiele transformatie: zoals de opengereten karkas voedsel wordt voor hongerige jongen of er vanuit een mummie een wedergeboorte plaatsvindt. In het werk van Stéphanie Leblon voel je de tussenfase van het leven aan. Het leven zelf, de fase tussen geboorte en dood. Maar in elk van deze tussenfases is er een duidelijke poging merkbaar om zich los te maken, zich te bevrijden van alle gebondenheid, vooral van het ‘vaste’ lichaam. De sculpturen, tekeningen en schilderijen van Stéphanie Leblon zijn een subjectief antwoord op indringende levensvragen. Zo wordt het dier een totem van innerlijke kracht, de hand wordt transformator van ideeën, het water treedt als zuiverend element op. Kortom de kunst van Leblon zijn echte iconen van het leven.
Thomas Bogaert uit Gent brengt enkele filmprojecties brengen waaronder: "Two girls playing", de projectie van een filmloop van een strandbal die telkens in beeld komt gedwarreld en onderaan uit het beeld verdwijnt. De achtergrond is een oude postkaart. De loop is voorzien van klank.
