ARCHIEF
THE MASTERPIECE (#3)
Ruimte: ZaalKUNSTENAARS
BORIS VAN NES
(Bergen op Zoom, Nederland, 1973)
Boris van Nes
'The Masterpiece (#3)'
Sinds 2001 werkt Van Nes met concepten als waarschuwingen, alarm en grenzen. Hij transformeert waarschuwingen die we kennen uit ons dagelijkse bestaan tot autonome beelden. Het overgrote gedeelte van zijn werk bestaat uit installaties. De installaties bestaan uit zowel bestaande als zelf gemaakte elementen. De zelf gemaakte elementen zijn vaak waarschuwingen die door de kunstenaar tot kunstwerk gemaakt zijn, hoewel de beeldtaal rechtstreeks uit de dagelijkse realiteit komt. De al bestaande elementen probeert hij op een dusdanige manier te gebruiken in zijn installaties dat ze hun oorspronkelijke functie verliezen en een wezenlijk onderdeel vormen van een kunstwerk. Hij streeft ernaar om alle elementen die hij gebruikt niet als losse elementen te gebruiken, maar om alle bestanddelen te laten samensmelten tot een totaalbeeld.
Wanneer men een waarschuwing waarneemt is men een moment zeer alert. Dit moment grijpt Van Nes aan om de aandacht van degene die zijn werk waarneemt vast te houden en diezelfde alertheid en concentratie te laten behouden. Vaak gebruikt Van Nes ter ondersteuning van het behoud van deze alertheid en concentratie beweging en geluid in zijn werk. Hij probeert hiermee te bewerkstelligen dat de toeschouwer zich realiseert waar die zich bevindt en wat die op dat moment waarneemt; een kunstwerk in een tentoonstelling.
De oorspronkelijke waarschuwing wordt volledig uit zijn context getrokken en krijgt een volledig andere functie: Het signaal functioneert niet meer als waarschuwing, maar als kunstwerk. Hij gebruikt een bestaande, secundaire beeldtaal om een eigen, autonome beeldtaal te ontwikkelen.
De laatste jaren zijn de werken van Van Nes vaak interactief en plaatst hij sensoren in zijn installaties die de werken activeren zodra de bezoeker de sensor passeert. De bezoeker passeert bewust, of onbewust een grens en wordt daarvoor gewaarschuwd. Hij wil dat de bezoeker zich bewust wordt, middels de waarschuwingen dat hij / zij zich in een tentoonstelling bevindt en dat men kunst waarneemt. De bezoeker wordt een onderdeel van het werk. In de nieuwe reeks werken, genoemd “Masterpieces”, verheft Van Nes de eerder genoemde waarschuwingen tot meesterwerken in de beeldende kunst. Dit doet hij door de gepresenteerde werken op een overdreven museale manier te tonen: Op sokkels, beveiligd, met titels, met een alarmsysteem, of eventueel met een suppoost ernaast. Hiermee overdrijft hij de nieuwe functie van zijn werken en zijn waarschuwingen; kunstwerken. Hij geeft hiermee een antwoord op de vraag of zijn werk kunst is, of slecht een waarschuwing uit ons dagelijkse bestaan enigszins getransformeerd tot kunstwerk. Onherroepelijk een kunstwerk.
