ARCHIEF
DE ZUID-WILLEMSVAART
Ruimte: ZaalKUNSTENAARS
THEO VAN KEULEN
(Nuenen, Nederland, 1937)
Theo van Keulen
'De Zuid-Willemsvaart'
"Waarom dit project? Ik heb vroeger als kind in ons dorp, arbeiders met de schop twee grote vijvers zien uitgraven, ze reden dan met de volle kruiwagens (deze waren van hout) over smalle planken omhoog. Dat is mij altijd bijgebleven.
Jaren later las ik een verhaal over de Zuid-Willemsvaart hoe die in 1822 t/m 1826 met de hand gegraven was, van Maastricht naar Den Bosch in vier jaar tijd, 122,5 km kanaal gegraven met schoppen, manden, kruiwagens, planken, karren en paarden, met ook nog 21 sluizen er in verwerkt, (ter vergelijking; de omleiding bij Helmond van 12 km, daar hebben ze met alle faciliteiten van deze tijd 12 jaar over gedaan). De grond werd met kruiwagens naar boven gekruid, was dit onmogelijk, dan werden vrouwen als lastdier ingezet, ze droegen het uitgegraven natte zand in manden op hun hoofd of rug naar boven. Deze vrouwen hadden een bijnaam ze werden “botteresses” genoemd, hun schrale nekken werden s’avonds met zoete boter ingesmeerd. Zes dagen in de week van tien uur per dag, werken in de modder. Door het grondwater veranderde de werkplek al vlug in een modderpoel. De gravers en vrouwen woonden in kampementen vlak bij het kanaal. Deze kampementen waren niet veel meer dan wat hutten. (lit.Cees Verhagen).
Het is niet alleen het beeldend element van bruggen en sluizen dat mij aanspreekt, maar ook het sociaal aspect van die tijd. Het waren eigenlijk mensonterende omstandigheden voor het werkvolk. Denk je dat eens in, in een tijd van slechte voorzieningen en huisvesting, medische verzorging en eten, een ongelofelijke prestatie van dit werkvolk. Als ik denk aan mijn jeugdherinnering van de uitgegraven vijvers, dan zie ik de werkers aan het kanaal zo voor mij!"
Theo van Keulen (geb. Nuenen 1937)
Opening zondag 7 november om 15 uur door Charles Esche, directeur Van Abbemuseum.
Tijdens de opening wordt een film van Theo van Keulen vertoond in de kelder.
Het project kwam tot stand dankzij financiële steun van de Nieuwe Brabantse Kunst Stichting.
